Historia SPNJO

Studium Praktycznej Nauki Języków Obcych Uniwersytetu Wrocławskiego 1953 - 2006

  1. Kwiecień 1953 roku - Prorektor Bronisław Biliński powierzył mgr Marianowi Adamusowi organizację Studium Języków Obcych. W chwili powstania we wrześniu 1953 r. w Studium pracowało 11 lektorów w dwóch zespołach: neofilologicznym i języka rosyjskiego. Wstępne prace organizacyjne Studium trwały do września 1954 r.
  2. Październik 1954 roku - Kierownikiem Studium został mianowany mgr Władysław Dubowski, który pełnił tę funkcję przez 30 lat do września 1984 r. Powstały cztery zespoły językowe: języka angielskiego, języka niemieckiego, języka rosyjskiego, oraz języka francuskiego i języków klasycznych.
  3. 1958 r. - Studium otrzymało lokal przy ul. Szewskiej 50 z 9 salami. Urządzono nowoczesne, na ówczesne warunki, laboratorium językowe Jedna sala wyłożona płytami dzwiękochłonnymi służyła do projekcji filmów.
  4. 1966 r. - z inicjatywy dra Władysława Dubowskiego Prorektor ds. Nauki utworzył Międzyuczelniane Seminarium Językoznawcze. Kilku lektorów uzyskało tytuły doktorskie: dr Władysław Dubowski, dr Zenaida Gryczkiewicz, dr Krystyna Mielczarek, dr Maria Luiza Janikowska, dr Zofia Kubikowska, dr Marek Winiarczyk.
  5. 1980 r.- Studium uzyskało nową lokalizację przy pl. Bp Nankiera 2/3, gdzie mieści się do chwili obecnej.
  6. Kierownictwo SPNJO od 1984: 1984 – 1987 - mgr Stanisław Wilczyński, 1987-1991 - mgr Gabriela Sorbian, 1991-1995 mgr Krystyna Kotlińska, 1996 - 2005 mgr Teresa Zarych, od 2005 mgr Aleksandra Matkowska.
  7. Obecnie w SPNJO zatrudnionych jest 81 lektorów języków: angielskiego, francuskiego, hiszpańskiego, niemieckiego, portugalskiego, rosyjskiego, włoskiego, łacińskiego i greckiego. Bieżąca działalność dydaktyczna w SPNJO obejmuje:
    • prowadzenie zajęć języków obcych dla studentów Uniwersytetu Wrocławskiego na studiach stacjonarnych, wieczorowych i zaocznych – średnio ok. 7000 studentów semestralnie,
    • prowadzenie zajęć dla doktorantów UWr.,
    • opracowywanie i przeprowadzanie testów kwalifikacyjnych, egzaminów końcowych,
    • przeprowadzanie egzaminów dla doktorantów, uczestników programów SOCRATES/ERASMUS, egzaminów doktorskich z języków obcych,
    • organizowanie i prowadzenie odpłatnych kursów językowych,
    • przeprowadzanie międzynarodowych egzaminów TELC,
    • tworzenie programów nauczania, ocena przydatności podręczników i skryptów, opracowuje się własne skrypty, wymienia doświadczenia,
    • lektorzy uczestniczą w kursach, seminariach, warsztatach metodycznych, konferencjach dydaktycznych, wakacyjnych kursach szkoleniowych krajowych i zagranicznych, zdobywają licencje egzaminatorów.
  8. SPNJO dysponuje nowoczesnym sprzętem komputerowym, sale wyposażone są w sprzęt audio, TV, video, DVD.

Modele nauczania języków obcych 1953 - 2006

W działalności Studium pierwsze miejsce zajmuje dydaktyka. W ciągu 50 lat zmieniały się jej cele i zadania w zależności od potrzeb i oczekiwań społeczności akademickiej.
  • Lata 1953 - 1970
    • Lektoraty w Studium odbywały się raz w tygodniu po 2 godziny przez 2 lata w wymiarze 120 godzin. Prowadzono zajęcia w grupach początkujących i zaawansowanych. Początkowo wykorzystywano podręczniki dla szkół średnich, które nie były dostosowane do nauczania uniwersyteckiego. Lektorzy opracowywali własne skrypty, wybory tekstów, zwłaszcza z literatury fachowej.
  • Lata 1971 - 1980
    • W latach 1971–1980 głównym językiem obowiązkowym na wielu kierunkach był język rosyjski w wymiarze 90 godz. Na wydziale Mat. Fiz. Chem. Językiem obowiązkowym był język angielski, a na historii, historii sztuki, archeologii, etnografii – język niemiecki. Na pozostałych wydziałach i kierunkach był to język kontynuowany po szkole średniej.
  • Lata 1980–1990
    • Od października 1980 roku wprowadzono pierwsze istotne zmiany w nauczaniu języków obcych: j. rosyjski przestał być pierwszym językiem obowiązującym, studenci nie musieli również kontynuować nauki języka ze szkoły średniej.Mogli wybierać język, a nawet uczyć się 2 języków od podstaw. Znacznie zmniejszyła się liczba grup języka rosyjskiego, zmieniła się w związku z tym struktura zatrudnienia: wzrosła liczba lektorów języków zachodnich. Kolejne zmiany w organizacji nauczania języków obcych wprowadzono po ogłoszeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 i po przerwie w działalności dydaktycznej. Dotyczyły one wyboru drugiego języka obcego: miał to być język kontynuowany ze szkoły podstawowej i średniej, co w praktyce oznaczało naukę języka rosyjskiego.
  • Lata 1991–2003
    • Zmiany, jakie przyniósł rok 1989 wpłynęły na opracowanie nowego modelu nauczania języków obcych w Studium. Nowy model obowiązywał od października 1991. Wprowadzono testy kwalifikacyjne dla studentów kontynuujących naukę języka obcego, co było istotną innowacją. Nowy model przewidywał początkowo 480 godzin, a od r. 1996 - 300 godzin kredytu na naukę języka obcego. Zwiększono do 60 ilość godzin lektoratu języka obcego w semestrze. (2 × 2 godz. tygodniowo). Studenci znający język mogli zdać egzamin i przeznaczyć pozostały kredyt godzin na naukę wybranego języka. Wprowadzono bloki językowe dla poszczególnych wydziałów, co pozwoliło usprawnić organizację lektoratów: można było łączyć w grupach studentów różnych lat i kierunków. Systemem wprowadzonym na Uniwersytecie Wrocławskim interesowały się inne uczelnie. Wiele z nich naśladowały nasze założenia. Od 1994 roku wdrożono program komputerowy obejmujący ewidencję studentów wszystkich wydziałów, zaliczane poziomy, oceny.
  • Lata 2004 i kolejne
    • Nowy model nauczania języków obcych
    • Grudzień 2003 - po zapoznaniu się z zaleceniami Rady Europy zawartymi w publikacji Common European Framework of Reference for Languages: learning, teaching, assessment ( „Europejski system opisu kształcenia językowego: uczenie się, nauczanie, ocenianie”) zachęcającymi do stosowania we wszystkich krajach Unii Europejskiej porównywalnych systemów opisu i oceny biegłości językowej w formie zestawu jednolitych skal biegłości językowej A1, A2, B1, B2, C1, C2, grupa lektorów zawiązała Komitet ds. modyfikacji nauczania języków nowożytnych. W pierwszym półroczu 2004 roku prowadzono intensywne prace nad opracowaniem nowego modelu.
    • Poszczególne etapy prac komitetu konsultowane były na licznych spotkaniach z Prorektorem ds. Nauczania Panią Prof. Krystyną Gabryjelską i na posiedzeniach Senackiej Komisji Dydaktycznej. Nowy projekt nauczania języków obcych przedstawiony został na posiedzeniu Senatu w dniu 31 marca 2004 roku i zaakceptowany przez Senat UWr do wdrożenia od roku akademickiego 2004/2005. Szczegółowe zasady funkcjonowania systemu – do wglądu na naszej stronie.
    • W kwietniu i maju 2004 w zespołach języków nowożytnych opracowano nowe ujednolicone „ zadaniowe ” programy nauczania oraz oparte na nich testy kwalifikacyjne. Pierwsze testy kwalifikacyjne opracowane według nowego systemu przeprowadzono w czerwcu 2004, oraz w czasie Dni Adaptacyjnych we wrześniu 2004 dla wszystkich studentów I roku studiów, którzy zgłosili się na testy.
    • Postanowiono, że pierwsze lata funkcjonowania nowego modelu będą eksperymentalne i sondażowe, a doświadczenia, które przyniosą będą stanowić podstawę do udoskonalenia wszystkich elementów składających się na proces nauczania w latach następnych.
    • Opracowano sposób równoczesnego funkcjonowania starego i nowego modelu nauki języków w okresie przejściowym.